Het verhaal van Machtel en Luca
In mijn achterhoofd wist ik dat Luca ten dode opgeschreven was, als de pitbull zijn halsslagader te pakken zou krijgen. Met Luca in mijn armen moest ik de aanval afweren, wat absoluut niet lukte. De agressieve hond viel Luca aan en beet zich vast in zijn rechterachterkant. Ik ben bovenop Luca gaan liggen om hem te beschermen, intuïtief, en heb geprobeerd hem los te krijgen. Schreeuwend heb ik om hulp geroepen en inmiddels waren er verschillende mensen toegestroomd die wel keken, maar niets konden doen om te helpen. De hond had inmiddels Luca tot bloedens toe verwond en Luca lag gillend onder me. Ik dacht nog : "als ik hem loslaat, is het gebeurd"., dus ik heb alles gedaan om hem te beschermen, mij niet realiserend dat de pitbull zich ook tegen mij zou kunnen keren. Maar ik liet Luca niet los. Natuurlijk liet ik hem niet los. Een toevallige voorbijganger, die na achteraf bleek een hondentrainer was, was in staat de pitbull los te trekken. Door mijn geschreeuw hoorde de eigenaar vanuit zijn tuin dat zijn hond mijn Luca dood aan het bijten was. De eigenaar gooide de pitbull over de afrastering en weer kwam de pitbull onder het hekwerk door, nu om zijn werk af te maken. Toch lukte het de pitbull tegen te houden, ik denk door de trainer en de eigenaar. Opeens was de eigenaar samen met zijn hond verdwenen en ging weg zonder nog naar Luca om te zien. Wat er om mij heen gebeurde, interesseerde me niet, want Luca lag stervend onder mij. Ondanks dat ik in paniek was, heb ik Luca opgepakt, tegen mij aangedrukt en de slagaderlijke bloeding dichtgeduwd en ben samen met de overbuurvrouw die op het geschreeuw was afgekomen, naar huis gestrompeld, in mijn armen een doodbloedende hond. De dierenarts kwam en de eerste woorden die hij in de gang tegen mij zei waren : "is dit allemaal van Luca, het lijkt wel een turkse slachterij", doelend op het bloed dat overal in huis lag. Achteraf denk ik en weet ik dat de dierenarts dacht dat Luca zou sterven. Ook zei de dierenarts dat het feit dat ik de slagaderlijke bloeding dichtgeduwd had, Luca het leven had gered. De eerste hulp is gedaan in mijn serre, omdat Luca niet meer vervoerd kon worden. De dierenarts had angst dat de blaas geraakt was, maar dat was niet het geval. De hele rechterachterkant was uit elkaar getrokken en met meer dan 6 hechtingen in zijn kleine achterkant en nog een aantal open wonden, zijn wij aan de nacht begonnen. Ik zie nog dat de uren dat de dierenarts bij Luca was, hem constant in zijn ogen keek. Een teken dat hij dacht dat Luca de nacht niet zou halen. Toen ik naast Luca zat, merkte ik dat ikzelf ook gebeten was in mijn linkerhand, en dat mijn beide knieen helemaal kapot waren. Iets wat ik tot dat moment niet gevoeld had. Ik ging niet naar de Eerste Hulp, omdat ik bij Luca wilde blijven. Ik had gelukkig een tijd geleden al een reeks tetanus-spuiten gehad, dus ik was wel beschermd. De volgende twee weken heb ik beneden op de bank geslapen, omdat Luca constant zachtjes huilde en ik hem niet alleen wilde laten. Elke dag kwam de dierenarts langs, gaf hem een spuit tegen de pijn, duwde zijn blaas leeg, omdat hij dat zelf niet kon en maakte zijn wonden schoon. Luca heeft de eerste week helemaal niet gegeten, ontzettend weinig gedronken en dan nog alleen als ik hem uit mijn hand liet drinken. Met veel geduld begon Luca in de tweede week een heel klein beetje te eten en zo herstelde hij heel erg langzaam. Luca overleefde en de bloedingen en open wonden genazen, maar zijn poot kon hij niet gebruiken en toen hij zo ver hersteld was, dat hij een narcose aan kon, heeft de dierenarts een aantal rontgen-foto's gemaakt en daaruit blijkt dat Luca "het slot" op zijn rechterknie heeft. Zelfs onder narcose kon de dierenarts de knie niet buigen, dus het letsel is blijvend. Ik heb aangifte gedaan van het gebeuren, maar op het politiebureau kwam ik erachter dat je geen aangifte kunt doen van een soortgelijk voorval. Het heet dan : "eigen waarneming" en alleen door het feit dat de dienstdoende agent met mij meeleefde, is de politie bij de eigenaar aan de deur geweest en heeft hem ontboden op het politiebureau, al waar hij zei mee te werken en de kosten te vergoeden via zijn WA-verzekering. Een maand na datum hield de eigenaar van de pitbull mij vlak bij het politiebureau op straat staande en zei mij mee te werken. Toen ik zei dat ik het vreselijk vond, dat hij pas na een maand reageerde en nog niet eens vroeg of Luca het overleefd had, reageerde hij heel oppervlakkig. Ik ben inmiddels bezig met een juridische procedure. Wat ik veel belangrijker vind, is dat Luca het overleefd heeft. Als ik in het park de andere Jack Russells zie rondrennen en Luca daar als een konijntje op drie poten keihard achteraan zie sprinten, realiseer ik me steeds weer dat Luca geluk heeft gehad, dat hij überhaupt nog leeft. En zoals de dierenarts zei : "het is zonde voor zo'n leuke hond". En dat is het ook !! Maar Luca is er nog en fysiek is hij weer aardig opgeknapt, eet weer goed en is heel vrolijk. De tijd zal leren of hij zijn knie ooit nog zal kunnen gebruiken en vooral het trauma zal verwerken van zo'n vreselijke aanval.
Voor zijn vrouwtje blijft Luca in elk geval een echte bikkel !!!